روز شهادت حضرت فاطمه ‏ي زهرا (س) مورد اختلاف مورخين است و يكي از اين موارد، سيزدهم جمادي الاول و دیگری سوم جمادی الثانی مي‏باشد. فاطمه (س) پس از پدر بزرگوار خود، روز به روز بدنش رو به ضعف و سستي مي‏گراييد. پيوسته سوخته دل و اشك ريزان بود و در فراق پدر مي‏گريست. پس از به خلافت نشستن ابوبكر، خواستند تا از امام علي (ع) براي ابوبكر بيعت بگيرند كه در اين مسير حضرت زهرا (س) مخالفت كرده و به آتش كشيده شدن در خانه‏ ي آن حضرت و وقايع بعدي انجاميد. حضرت زهرا (س) پس از رحلت رسول خدا (ص) از مردم آزار بسيار ديد. به خانه ‏اش هجوم برده و كودكش را سقط كردند. در اثر ضرباتي كه به آن حضرت وارد شد، حضرت زهرا (س) اين نور چشم پيامبر و پاره ‏ي تن رسول خدا، پس از تحمل روزها بيماري، به پدر بزرگوار خود، ملحق گشت. به وصيت آن حضرت، محل دفن وي مخفي مي‏باشد. گرچه اقوالي در اين باره است، از جمله اين كه شيخ صدوق مرقد مُنوّر آن بانو را خانه‏ ي آن حضرت مي‏داند كه اكنون جزء مسجد مي‏باشد. اين قول را ديگران نيز تاييد كرده ‏اند